| |
 |
Verhuizing Denkbeeld
Dagelijkse dingen
|
07 December 2011 | 21:46:19
|
Ik ga verhuizen met mijn logje.
Een aantal vrienden heb ik inmiddels al bij de links staan.
Indien ik je ben vergeten, stuur mij een berichtje, dan zet ik je er zo spoedig mogelijk bij.
Als test zult u nog enkele oude logjes tegenkomen, maar binnenkort staan er weer nieuwe op. Ik wens jullie nog steeds veel leesplezier en uiteraard zal ik ook jullie blijven bezoeken. |
|
|
|
Vakantiehulp
Op de werkvloer
|
06 December 2011 | 20:01:27
|
Ik kijk enigszins geïrriteerd naast me.
Dat inpakken van onze vakantiehulp gaat nog niet zo snel.
Normaal gesproken pakken wij drie of vier pakketjes in, en verkopen wij er een. Zo komen wij aan een voorraad vooringepakte cadeaupakketten en kunnen wij in drukkere tijden sneller werken.
Dit is de reden dat wij twee vakantiekrachten hebben aangenomen.
En het wordt drukker.
Behalve dat tetterende bekkie van haar wat bijna niet bij te houden is, gaat het allemaal niet zo snel.
Eén pakket inpakken, één verkopen… niet echt de bedoeling, ik wil een voorraad.
Ze kijkt mij aan. “Wij moeten wel veel inpakken hè? “
Verbaasd vraag ik haar om een herhaling. “Veel inpakken”, ze gebaart naar het half ingepakte pakketje voor haar.
“Ik sta de hele dag in te pakken”, ze stopt met inpakken met de bedoeling een geanimeerd gesprek aan te knopen.
“Hebben wij hier niet iemand voor, die dat kan doen?” vraagt ze mij met een lach op het gezicht.
Mijn mond valt open. Ik ben letterlijk stom geslagen.
“Hebben wij hier niet iemand voor?” vraagt ze mij nogmaals, iets luider alsof er iets aan mijn oren mankeert.
“Ja jij!” antwoord ik nog helemaal perplex, “en dit moet veel sneller dan je het nu doet…..”.
Verbaast kijkt ze me aan. “Ooooh….”
Het is even stil, ze gaat verder met inpakken.
Ze stopt weer met inpakken om me aan te kijken “Jeeeeeetje….”.
Ik ben de laatste dagen erg op proef gesteld, voor Kerstmis wordt het twee maal zo druk!
Dit is een van de vele voorbeelden waar ik over struikel.
Ik ben ZEER duidelijk geweest in het sollicitatiegesprek: “Heb je er geen moeite mee als je eventueel de hele dag staat in te pakken?”.
Ik heb dit bij iedere sollicitant twee keer gevraagd.
Haar antwoord was: ‘Jeeeetje… nee! Ik wil hier zó graag werken.
Het leek zo goed in het gesprek, maar nu denk ik… “inpakken en wegwezen?”
|
|
|
|
Drukte
Dagelijkse dingen
|
02 December 2011 | 22:51:32
|
Net thuis uit mijn werk verbaas ik mij over de ‘Crisis’.
Hoewel dit in mijn werk de meest drukke tijd van het jaar is, verbaas ik mij over de drukte.
Het is niet te geloven, maar bij ons geven mensen twee keer zoveel uit als vorig jaar! Ik vraag mij af hoe dat kan met zo'n crisis waar de media bol van staat?
Ik denk maar zo, om de economie gezond te houden, moet het geld rollen.
En door deze onverwachte dubbele drukte zit ik nu helemaal afgepeigerd op mijn stoel.
En hoe fout….
Port en oude kaas, en nog slechter……
whahahaha sigaretje erbij.... slecht...(maar wel lekker)!!
Maar ik heb wel in totaal al 14 kilometer hard gelopen deze week. Met zoveel werkuren (totaal 56 vermoed ik), vind ik dat ik het heb verdiend!
PROOST!
|
|
|
|
Op de fiets
Dagelijkse dingen
|
22 November 2011 | 16:11:05
|
Om te voorkomen dat onze kinderen dikke luilakken worden, moeten ze van mij vaker op de fiets. Als pubers zijn ze het nooit met me eens.
Het duurde dan ook niet lang eer ik om mijn oren geslingerd kreeg dat ik zelf de auto pakte in plaats van de fiets.
Eerlijk gezegd is het wel mijn voorrecht, ik heb voor mijn autootje gespaard en werk er hard voor. Maak okee, twee auto’s voor de deur nodigt natuurlijk wel uit eerder de auto te pakken, ze hebben een punt. Om toch het goede voorbeeld te geven, heb ik een aantal weken geleden besloten om vaker op de fiets te gaan. Een paar keer per week ga ik nu op de fiets naar mijn werk, ruim 25 kilometer op een dag.
En zo besloot ik deze week in de dichte mist boodschappen te gaan doen op de fiets.
Hoppatee, voeten op de trappers en zes kilometer richting supermarkt. Ik realiseerde mij dat het ook nu helemaal geen straf is om te fietsen. Het vroor een beetje. Een kleine wereld in de mist en vooral stil. Mijn haren en wimpers bevroren in de mist, en ook mijn jas liet een wit laagje ijs zien.
Halverwege bedacht ik pas dat de boodschappen niet mee naar huis kon nemen.
Het spijt me, maar ik vertik het om met zo’n losbungelende plastic tas aan het stuur naar huis te fietsen. Een bezoekje aan de kringloopwinkel leverde een onooglijke bloemetjes versierd fietsmande op. Het probleem was opgelost!
 Trots met het mandje aan het stuur fietste ik vervolgens richting supermarkt. Eenmaal binnen had ik veel bekijks, mensen lachten me allemaal toe. En ik maar terug lachen en knikken. Ik dacht, het kan me niets schelen dat maffe mandje, ik kan lekker wel mijn boodschappen mee naar huis nemen!
En zo verliet ik met het mandje gevuld met boodschappen de supermarkt.
Mandje op de fiets, voeten op de trappers en daar ga ik dan weer. Ik denderde met een noodgang van de stoep (iets wat onze kinderen dus NIET mogen) en ja hoor….
|
|
|
|
Bidden
Gebed
|
16 November 2011 | 21:21:20
|
Handen gevouwen,
een moment van gebed.
Ogen gesloten,
even in gesprek.
Innerlijke rust,
de kracht van onze Heer.
Weldaad voor de ziel,
‘k wens nimmer anders meer.
© CKS 2005 |
|
|
|
Stage in het onderwijs
Mijmeringen
|
13 November 2011 | 22:55:48
|
Onze dochter loopt sinds september haar tweede stage binnen het onderwijs.
Het blijkt dat haar grote krachten haar geduld en duidelijkheid zijn.
Met verbazing hoor ik dat ze ‘talent’ heeft, de school zet haar zelfs zo nu en dan in bij groep acht, die niet meer te handhaven is.
Tot een ieders verbazing heeft ze in mum van tijd ieders aandacht. De meest moeilijke kinderen behandelen haar maar respect en dit heeft een rustige klas tot gevolg.
Als een leerkracht even orde in de klas wil, wordt mijn dochter erbij geroepen. Als ze haar diploma haalt, heeft ze nu al kans op een baan.
En uiteraard zit hier een zeer trotse moeder.
Dan komt ze op een dag thuis.
Ze mag niet meer ‘alleen’ op het schoolplein vertoeven. Niet als ze aankomt, niet als ze vertrekt, maar ook niet in de pauze.
Een boos echtpaar, ouders, is het niet eens met het beleid van school. Ze hebben ze leerkrachten ernstig bedreigd en hun kinderen zijn inmiddels ongeoorloofd thuis. De bedreigingen waren van dusdanig ernstig aard, dat niemand van de volwassenen, leerkrachten noch stagiaires, alleen mogen komen en gaan.
Ook kan een ieder alles volgen op internet. De ouders zetten hun klachten, bedreigingen en ook de gesprekken en brieven tussen hen en school op hyves, facebook en weet ik het al niet. Ze krijgen hier bijval van enkele ouders, Het lijkt een ware heksenjacht op leerkrachten van de betreffende school te worden. Helaas, mijn dochter loopt er stage, dus hoort zij ook bij de doelgroep die bedreigd wordt.
Mijn dochter wil gewoon haar stage. Haar droom is om zelf het onderwijs in te gaan en de kinderen iets bij te brengen. Ze heeft er het talent voor. Maar inmiddels vraagt ze zich serieus af of ze dit wel wil.
Ouders willen goede leerkrachten voor hun kinderen. De mondigheid en zelfs agressie ontmoedigt dus de toekomstige leerkrachten.
Wat is nu de bedoeling? Willen we goede leerkrachten, die misschien als mens eens een foutje maken, of willen we leerkrachten die vooral getraind zijn in agressieve ouders, en als bijzaak de kinderen lesgeven?
|
|
|
|
Verbazing en bewondering
Op de werkvloer
|
13 November 2011 | 21:27:15
|
Als voorbereiding op de drukste maanden van het jaar, moest ik tussen de bedrijven door nog sollicitatiegesprekken voeren. Ik heb namelijk besloten twee vakantiekrachten aan te nemen.
Tot mijn grote verbazing kwamen er sollicitatiebrieven vanuit heel Nederland binnen.
Aangezien het om hulp tijdens de drukke periode gaat, besloot ik wat mensen uit de directe omgeving uit te nodigen. En zo kwam er een prachtmeid op sollicitatie. Full time beschikbaar en per half januari andere plannen. Bovendien heeft zo ook nog eens de juiste papieren en ervaring, wat wil je nog meer.
Toen in het gesprek nog de vraag kwam of er nog een avond of dag was waar wij rekening mee zouden moeten houden dat ze niet kon werken kwam het antwoord.
Ze kon iedere dag en avond werken, behalve op zondag. Ik hoefde niet te vragen naar een verklaring, die gaf ze direct zelf. Ze is namelijk Christen en wil daarom niet op zondag werken.
Duidelijk.
Ik was erg verbaasd, maar meer nog had ik hier bewondering voor.
Heel soms werk ik zelf op zondag, maar als Christen zijnde doe ik het liever niet. Ook gaat de toko bij ons op zondag een uur later open omdat, indien ik incidenteel op zondag werk, ik wel eerst naar de kerk kan.
Ik ben soms best wel benieuwd hoe andere mensen hier tegenover staan.
|
|
|
|
Herfstwandeling
Foto
|
06 November 2011 | 21:26:18
|
Aangezien onze dochter weer eens als warhoofd haar nieuwe (dure) jas had laten liggen in een theater absoluut niet in de buurt, besloten wij het ophalen van de jas te combineren met een herfstwandeling in een nabijgelegen natuurgebied.
Ik kon het niet laten foto's te maken, al is het gewoon met mijn telefoon.
Maar het is zo prachtig en heerlijk in de herfst!
|
|
|
|
Ik reik je mijn hand
Gedicht
|
29 Oktober 2011 | 20:12:31
|
Mams,
de resterende tijd
wens ik jou
volledig zonder pijn…
…aan het einde
van het komende jaar
zul jij waarschijnlijk
niet meer bij ons zijn
Met en
zonder elkaar,
zo is het
in ons leven.
wij liggen
elkaar niet,
elkaar kwetsen,
wij zijn bedreven.
Of het goed komt
tussen ons
hangt niet af
van de kwaden
maar van het goede
in ons.
Ik reik je
mijn hand
het is aan jou…
Mijn moeder,
lief,
neurotisch,
chronisch depressief,
dwangmatig,
en nu terminaal,
Ik reik je
nogmaals
mijn hand,
het is aan jou…
Durf je het aan?
Durf jij,
je dochter te
vertrouwen?
Je dochter is
onvoorwaardelijk
altijd van je
blijven houden
Dit is geschreven in augustus 2010.
Een paar weken na het schrijven hiervan is ze overleden.
|
|
|
|
Ouder worden
Geloof
|
27 Oktober 2011 | 07:58:33
|
Shit! Verslapen!
Ik spring uit bed en sprint direct richting badkamer. Binnen vijf minuten ben ik klaar en zet nog snel even koffie. Onder het schoenen aantrekken en spullen pakken, drink ik mijn koffie op.
Eenmaal in de auto zet ik de radio uit, niet teveel drukte aan mijn hoofd, een schietgebedje voor de haastige start van die ochtend.
Dan ben ik er, parkeer de auto en loop naar binnen.
Ik blijf staan, sluit een moment mijn ogen. Het voelt als een warme deken om me heen. Ik zucht. Een kleine maand ben ik niet in de kerk geweest. Zeer ongewoon voor mij, dit is me nog nimmer gebeurd. En wat heb ik het gemist!.
Ik loop naar een plek waar ik normaal ook zo ongeveer zit. Wat is het al druk, ik kijk op mijn horloge. Wááááát…. Ik ben ruim twintig minuten te vroeg!
Een ouder echtpaar schuift naast me neer in de houten bankjes. De man knikt vriendelijk ‘druk hè’ bevestigt hij mijn observatie, ‘komt door het koor’. Hij vertelt mij dat een Cathedral Choir uit Engeland komt zingen.
Dan volgt half fluisterend in een korte tijd een waterval van woorden. Hij is pas 86 geworden. Hij baalt stevig omdat hij niet meer zo soepel is, alles kraakt en piept. En zijn vrouw? Hij is even stil.....… dan wappert hij met zijn hand voor zijn voorhoofd ‘dementerend’ fluistert hij en zijn zoon heeft pas een huis aan het water gekocht.
Pas als ik de handen ineen sla, wordt het stil van zijn kant en hij doet hetzelfde. Hij, zijn vrouw en ik zitten met de handen ineen naast elkaar, alle drie met ons eigen gebed. De kerk stroomt intussen vol.
Het is een prachtig uur. Mooie preek, schitterende en ontroerende gezongen liederen en veel volk. Na de Communie blijkt dat de man als een echte heer zijn vrouw voor heeft laten gaan, zodat ze naast me zit. Sereen en stil.
Bij het slotlied kijkt ze me aan. ‘Prachtig hè, vindt u niet’ vraag ik haar zachtjes. Met een lege niet begrijpende blik blijft ze nog even kijken. Begrijpt ze me niet? Ze draait het hoofd weg. Intens tevreden en gelukkig kijkt ze naar voren. De handen heeft ze nog steeds ineen geslagen, lege blik in de ogen.
Alle drie zitten wij naast elkaar.
Ieder met zijn eigen gebed. |
|
|
|
Hoezo aan de studie?
Lifestyle
|
12 Oktober 2011 | 13:21:54
|
Deze week heb ik vakantie!
Nou ja….. dat wil zeggen… ahum…
Ik heb vrij genomen voor mijn studie.
Jullie begrijpen het al, ik ben aan het spijbelen.
Spijbelen?
Niet dat ik wegblijf uit de les, nee.
Lekker vaag dus.
Officieel zit ik nu mijn opdrachten te maken en een poging de lesstof erin te stampen.
Maar nu zit ik een blogje te schrijven, andere blogs te bezoeken, ik heb mij al anderhalf uur op de hometrainer in het zweet gewerkt en bovendien heb ik al boodschappen gedaan.
Maar ik kreeg afgelopen week een prachtig compliment! Complimenten, meervoud, onafhankelijk van elkaar, zonder weet dat ze mij vertellen dat er resultaten zichtbaar zijn van mijn studie.
Watskebeurt?
Begin deze week op een ochtend: “Jeeee mam!! Ik ben bijna zes kilo afgevallen!!”
Ik kijk naar mijn jongste dochter, ze danst door de kamer. Ja, ik zie het, de buik wordt dunner. De neus wordt eigenwijs de lucht ingestoken, de blazer wordt dicht getrokken en demonstratief de ruimte tussen buik en sluiting heen en weer bewogen. “Ik weet niet hoe het kan, maar dat geeft niet. Ik vind het prima! Wat wil je nog meer, gewoon eten en toch afvallen.” Ik kan me haar geluk voorstellen, ze is altijd al mollig tot dik geweest en nu voor het eerst sinds een paar jaar een gewicht onder de 90 kg.
De dag erna komt mijn oudste dochter bij me. “Ik ga vanmiddag de stad in. Ik moet nieuwe kleding kopen, alles is te groot.” Lachend kijkt ze naar me. “Kijk….!” Zij draait in het rond en ik zie wat ze bedoelt. “Ben je afgevallen?” vraag ik onschuldig. “Jaaaah… vijf kilo!” Ik lach en zeg ook tegen haar dat het haar goed staat. Niet dat ze dik was maar ze droeg wel een paar kilo teveel met zich mee.
Door een paar simpele veranderingen en een subtiele bewustwording omtrent voedingsgewoontes, zijn mijn dochters afgevallen.
Ze snoepen nog, ze hongeren niet, ze hebben het idee dat ze nog hetzelfde eetpatrooon hebben dan een paar maanden geleden en last but not least: ze eten veel gezonder zonder dat ze het zelf beseffen.
Ik geloof dat het wel goed gaat komen met mijn studie!
En nu dans ik door de kamer.....
|
|
|
|
Boos en machteloos
Dagelijkse dingen
|
10 Oktober 2011 | 15:28:27
|
|
De telefoon gaat. Ik neem op.
“Mam?” klinkt het met een snik.
De schrik slaat mij om het hart, het is mijn dochter.
Ik weet niet beter dan ze zit op school.
Het is nog steeds stil, ik hoor een ingehouden gesnik.
“Mam?.......mijn contract wordt niet verlengd….” Er volgt een huilbui.
Shit, ik was even vergeten dat ze na schooltijd nog even voor een gesprek bij haar werkgever langs zou. Ze heeft hier een baantje voor 4 uren, alhoewel ze meestal tussen de 8 en 12 uren per week werkt.
Als ze weer wat rustiger is, vraag ik haar waarom haar contract niet verlengd wordt.
Ergens had ik het wel zien aankomen, haar al voorzichtig gewaarschuwd…. Maar ik wil het van haar horen.
“Ze denken dat ik het niet aankan door mijn gezondheid”, weer begint ze te snikken. Dit ontaardt weer in een onbeheersbare huilbui.
Voor lezers die niet op de hoogte zijn, eerder schreef ik hier al over in de log 'Onzichtbaar' .
Al anderhalf jaar werkt ze voor dit bedrijf, meer uren dan in haar contract staan. Ze stond altijd klaar voor collega’s om voor hen te werken. Was er iemand ziek, dan kwam zij opdraven. Zelf heeft ze zich ondanks haar ziekte nog nimmer ziek gemeld!
Wij hebben onze kinderen altijd geleerd dat je beter eerst kunt proberen te werken als je niet fit bent. Als het dan alsnog niet gaat, kun je altijd nog naar huis.
Ik probeer haar op te beuren.
“Kop op meid! Dit is niet het enige bedrijf in de wereld”.
Als ze straks thuis komt, dan ga ik samen met haar kijken waar ze kan solliciteren. Dan krijgt ze ook de nodige instructies van me mee. Als chronisch zieke, zelfs al heb je nog nooit een ziektedag gehad, maak je geen kans als je dit tijdens je sollicitatie vertelt. Zo werkt het zeker tegenwoordig.....
Ik ben echt boos! Hoe halen ze het in het hoofd om haar contract niet te verlengen omdat ze 'denken' dat ze het niet aankan terwijl ze zich nog nooit ziek heeft gemeld en haar werk altijd naar behoren heeft gedaan!
Sukkels zijn het....
|
|
|
|
Schoenen
Blunderen
|
08 Oktober 2011 | 09:55:27
|
Het ontvangen van instructies omtrent een gepland uitje van ons werk, gaf de nodige vraagtekens. Wat de bedoeling was bleef geheim, maar de instructies waren duidelijk: representatief, geen zware tassen, geen hoge hakken maar gemakkelijke schoenen, paraplu mee bij slecht weer.
Het was een raadsel wat wij zouden gaan doen, maar duidelijk was dat ik een probleem had. Ik draag vaak hakken en mijn schoenen zonder hakken zijn hardloopschoenen, wandelschoenen, afgetrapte gympen en rubberen laarzen. Voor mij goed genoeg, maar niet ideaal om samen met een jurkje te dragen. De oude versleten schoenen zonder hak heb ik eerder al in een opruimbui weggegooid.
Gezien de toestand van mijn voeten na de lange wandeltocht voor Pink Ribbon, leek het mij geen goed idee om het risico te nemen het uitje, tegen het advies in, op hoge hakken te gaan lopen. Op het laatste moment besloot ik een paar representatieve laarzen met lage hak te gaan kopen.
|
|
|
|
Bewegen voor overleven
Goed doel | Bijzonder
|
03 Oktober 2011 | 07:52:49
|
Wat als een grapje begon, werd afgelopen zaterdag werkelijkheid.
Samen met nog twee andere collega’s hadden wij besloten om eens iets te gaan doen voor een goed doel. Eén van de dames is een wandelaarster in hart en nieren, dus grapten wij dat wij wel een wandeltocht konden gaat doen.
Dit werd wandelen voor Pink Ribbon in Friesland.
Vol goede moed hebben wij ons twee weken terug opgegeven. Als een matig getraind hardloopster met net de Dam tot Damloop achter de rug, dacht ik het wel even te doen.
Zo ook de andere sportieve collega. Zij heeft de afgelopen drie weken weer intensief getraind in de sportschool om haar gewicht en conditie onder controle te krijgen. Wij moesten erg lachen om de goedbedoelde tips van onze wandelaarster collega.
Het leuke van deze tocht, bewegen voor overleven genaamd, is dat het om 16.00 uur startte en een groot deel in het donker gelopen zou worden, daarbij zouden allemaal fakkels langs de route staan.
Ik moet zeggen, het was zéér indrukwekkend!
De tocht zelf, het viel mij ontzettend tegen.
De eerste 18 kilometer waren goed te doen. De temperatuur was zo rond de 25 graden.
Gezellig keuvelend liepen wij kilometer voor kilometer. Rond een uur of 6 kwamen wij aan in het plaatsje Stiens, waar wij een kommetje soep aangeboden kregen door de plaatselijke slager. De plaspauze hebben wij in een plaatselijke restaurant gehouden,in plaats van de wagens die er stonden.
De collega die bij tijd en wijle intensief sport in de sportschool, kreeg het eerst last van problemen. Haar darmpijnen ten gevolge van de ziekte van Crohn gingen opspelen. Ook kreeg ze last van haar voeten. Desondanks bikkelde ze gewoon door.
Daarna begonnen bij mij de problemen, mijn hak en enkel waarvan ik al sinds een paar weken last van heb, begonnen irritant de aandacht op te eisen.
Tijdens het lopen op de langste straat van Nederland, de Oudebildtdijk, werd het wat moeilijker. Met humor en grapjes kwamen wij meter voor meter vooruit. Ik werd wat stiller, maar de wandelaarster in ons midden hield voor ons drieën de moed erin.
Bij de finish was ik kapot! Zo ook mijn andere collega. De geoefend wandelaarster, stond te grappen dat ze nog wel kon rennen!
Het grote verschil tussen een geoefende wandelaar en haar overmoedige collega’s die denken het ‘wel even te doen’
Wij hebben werkelijk op ons tandvlees deze wandeltocht gelopen.
Maar het was het waard!
Samen met meer dan 2100 wandelaars hebben wij gebikkeld voor de vechters tegen kanker!
|
|
|
|
Spreken is zilver...?
Mijmeringen
|
21 September 2011 | 17:23:57
|
Een dagje weg met een aantal dames heeft mij aan het denken gezet.
Zet vijf dames in een auto van A naar B, voor een gezellig dagje…,
de meeste mensen kunnen zich wel enigszins een voorstelling maken van het gekakel in de auto.
 Na een vermoeiend dagje bemoeide ik mij niet te zeer met het getetter in de auto. Ik kan soms door lichte gehoorproblemen nogal eens de draad kwijt raken bij vermoeidheid. Op een gegeven moment een gelach en gegier, en verhalen kwamen los. De twee kletsende dames hebben als respectievelijk schoonspecialiste en masseuse gewerkt.
De belevenissen gingen over en weer, het ene verhaal nog mooier dan de andere. En zo kwamen hygiëne, kalknagels, schimmelinfecties, transpiratie, barstende puisten en weet ik het al wel niet voorbij.
Onder luid gegil en gelach bulderden de woorden bah, vies, ongelooflijk, onbegrijpelijk, stinken, smerig door de auto. En dat alles over mensen die bij hen kwamen voor een schoonheidsbehandeling c.q. massage. Mensen die ze misschien wel iedere twee maanden zagen en een soort van band mee op hebben gebouwd (lijkt mij)?
Mijn gedachten dwalen af naar een paar jaar terug.
Destijds was ik behoorlijk ziek. Een infectie ten gevolge van een punctie waardoor ik een enorme ontsteking kreeg. Een operatie volgde met een enorm wond, die vervolgens direct al van binnenuit ontstoken raakte..
Al met al heb ik ruim acht maanden in de ziektewet gezeten, maandenlange antibiotica, en als klein erfenisje ik er toch een soort van verminking aan over heb gehouden die zichtbaar blijft.
Ik vraag mij af, zouden de mensen die mij destijds behandelden en zo aardig voor mij waren dit ook als leuke anekdotes gebruiken bij een gezellig autoritje?
Ik schaamde mij behoorlijk voor de geur die de enorme ontsteking veroorzaakte, ondanks dat ik het schoon hield, en wel drie tot vier maal per dag onder de douche sprong. En dan nog maar niet te spreken over de schaamte over de niet al te fris ruikende open wond waarmee ik maandenlang heb rondgelopen.
Ik kwam toch met gemengde gevoelens thuis.
Spreken is zilver?
Nee.
In dit geval was zwijgen voor mij dubbel goud geweest.
|
|
|
|
De nachtmerrie van de nazomer
Dagelijkse dingen
|
09 September 2011 | 22:01:37
|
Van alle seizoenen ben ik altijd verzot op de nazomer.
Over het algemeen, dit jaar vermoedelijk een uitzondering, heerlijke dagen, waarbij het ’s nachts lekker koel is en overdag aangename temperaturen. Ik hou van de nevel die ’s ochtends hangt, en bovendien ruikt het dan heerlijk.
’s Avonds is het vroeger donker, en ik duik dan ook eerder mijn nest in.
Heerlijk genietend, het licht uit, half inslapend, begint de ellende.
Ieeieieieieieeeeee…… Een mug.
Op een of andere manier heeft deze mug de weg door de hor gevonden, en heeft het uiteraard op mij voorzien.
Nu heb ik het geluk dat het in de nazomer iets frisser wordt, dus duik ik met mijn hoofd bijna helemaal onder het dekbed. Negeren die mug.
Weer dat akelige geluid… ieieieieieeeee.
En dan is het stil. Ik schud met hoofd, en ja hoor….
Daar hoor ik het weer.
Het ene randje van mijn oor wat uitsteekt is geprikt.
En weer is het stil. Ik mep mijzelf tegen het oor, en het blijft stil. Hoera…. Doodgemept!!
Ik besluit het licht aan te doen. Ik kijk en zoek, maar ik kan vervolgens geen muggenlijkje vinden.
Ik heb een rood oor vanwege de mep en de steek, en het is stil.
Ik inspecteer de hele slaapkamer, geen mug te bekennen. Na een kwartier besluit ik dat ik de mug toch doodgemept heb, en doe het licht uit om weer te gaan slapen.
Het is wederom stil.
Maar dan na een paar minuutjes begint het akelige geluid weer vlak bij mijn oor.
Het aparte van dit gebeuren is dat de muggen mijn man gewoon voorbij vliegen en regelrecht de aanval op mij richten.
Ik hoor nu gejank in twee verschillende toonhoogten. Kan er ook nog wel bij, twee muggen!!
Mijn man blijkt te slapen, of althans het lijkt alsof hij slaapt.
Intussen ben ik klaarwakker! Als ik dat gejank om mijn oren hoor, word ik ontzettend boos. Maar als het stil word, vermoed ik dat er een aanval op mij wordt uitgeoefend.
Hoppatee, licht aan…..
Eén mug zie ik op het plafond zitten. Ik pak een tijdschrift, vlieg over het bed en mep zo hard ik kan. Ik grinnik om de aanvalsactie, deze zal mij niet meer steken!!
Nu op zoek naar de tweede mug. Deze heeft waarschijnlijk eieren voor zijn geld gekozen want de mug is in geen velden of wegen te bekennen.
Ik doe het licht uit, en geniet van de stilte.
Maar slapen?
Nee dus, ik ben klaarwakker en de adrenaline vliegt door mijn lijf.
Deze nachtmerrie van de nazomer kost mij een behoorlijke nachtrust.
Als ’s ochtends om vijf uur de wekker gaat, en het is nog donker, vraag ik mij serieus af wat ik toch altijd in die nazomer zie.
Ik was heel eventjes de muggentoestand vergeten.
|
|
|
|
Op mijn hardlooproute
Lifestyle
|
05 Mei 2011 | 14:42:41
|
Vanochtend vroeg heb ik een 6 km rondje gelopen, nog vóór mijn werk.
Zo ziet de wereld er op 5 mei 's ochtends om 6.00 uur uit!
|
|
|
|
Onze BOB
Dagelijkse dingen
|
22 April 2011 | 20:07:50
|
En dan moet ik vroeg het bed uit, erg vroeg, want het noordelijke deel van ons bedrijf moet op training.
Jammer voor ons, maar deze training is wederom in het zuiden van het land. Het gevolg is een lange rit met veel files op de maandagochtend.
Wij vrouwen laten ons niet uit het veld slaan.
Er wordt wat afgekeuveld in de auto, koetjes en kalfjes, niet te vergeten ‘het weer’.
En zo nu en dan is het even stil. Het is niet stil omdat iedereen in gedachten is, maar omdat de BOB van die dag een eigen rijstijl heeft.
De BOB brengt ons van A naar B, maar ze zit erg gespannen achter het stuur. De handen heeft ze strak om het stuur geklemd, de knokkels wit en bij het schakelen strakke, zenuwachtige schokbewegingen, om direct de handen weer strak om het stuur te klemmen.
De bob is dus stil, omdat het zo nu en dan ‘spannend’ is. Wij houden wijselijk onze mond, mede omdat wij ons ongemakkelijk voelen, maar desondanks niet met de rijstijl willen bemoeien.
Onze ervaring van een vorige keer is dat je moet opletten zodra de BOB met ons in de bebouwde kom rijdt.
Het is namelijk zo, dat ieder drempeltje in volle vaart genomen wordt. Hierdoor schieten wij zo nu en dan flink omhoog, om nog maar niet te spreken van het protesterende gekraak van het autootje.
Nog nooit waren wij zo blij met onze gordel. Deze houdt ons namelijk nog enigszins op onze plaats en behoedt ons voor een hersenschudding.
Net als de vorige keer maken wij een kleine omweg in de stad.
Dit wordt veroorzaakt omdat de BOB het niet helemaal eens is met de navigatie. Ze meent zich te herinneren dat ze de vorige keer juist die andere straat is ingereden.
Ook dit keer blijkt haar eigen inzicht niet helemaal correct te zijn, waarbij de elektronische navigatie ons weer op de juiste weg helpt.
En zo, uiteindelijk wordt tot onze grote opluchting de laatste hindernis genomen.
De parkeergarage!
Ook dit lukt zonder dat wij de slagboom raken of dat deze op de auto terecht komt.
Al hobbelend rijden wij met flinke snelheid de garage in. En ook hier schieten wij weer omhoog omdat er een soort van hindernis, die ik in ieder geval ook gemist heb, genomen wordt.
Dan zegt de collega achterin: ‘Daar ligt een man!’
Ik schrik, het zal toch niet…. die hobbel…. ai ai....
Onze BOB hoort niets, geconcentreerd met de handen strak om het stuur wordt het bochtje genomen. Iets harder en met klem zegt de collega achterin:
‘IK ZEI… DAAR LIGT EEN MAN!!’
En dan zie ik het ook!
Naast een auto ligt een man. Schrik en opluchting wisselen af. Wij hebben niemand geraakt, maar de man ligt er beroerd bij. Hij ligt wel in een zeer rare houding naast de auto, dit doet ons het ergste vermoeden.
BOB moet van ons op de rem, ik pak de telefoon en trek mijn gordel los.
Op het moment dat wij uit zullen stappen, beweegt de man, kruipt overeind, haalt gereedschap onder de auto vandaan, stapt vervolgens in de auto. Tot onze onsteltenis rijdt hij doodgewoon weg..
Onze BOB heeft niets gezien, geen hobbel gevoeld en rijdt voor één keer ontspannen een parkeerplekje in. Ze parkeert de auto en begrijpt niet waar wij nu zo’n drukte om hebben gemaakt.
|
|
|
|
Conditie, knoflookboter, smintjes en pochen...
Blunderen
|
10 April 2011 | 20:59:14
|
Door het sportieve gedoe van mij het afgelopen jaar, is het nu officieel een feit!
Mijn conditie is beter dan die van mijn man, twee dochters en jongste zoon!
De oudste zoon? Tja, daar kan ik onmogelijk tegenop, een sportieveling van 19 jaar, barstensvol energie.
Natuurlijk kan ik de verleiding dan ook niet weerstaan om dit regelmatig de andere vier gezinsleden eventjes zeer fijntjes onder de neus te wrijven!
Ik kan dan misschien inmiddels in een redelijk tempo acht kilometer hardlopen, dat sportieve staat zeker weer haaks op mijn zèèr slechte gewoontes.
Ik ben een roker! Bovendien ben ik Bourgondisch ingesteld en hou zeker ook zo nu en dan van een wijntje!
Ik besloot gisteren dat ik zelfgemaakte kruidenboter wou hebben op mijn toastjes en stokbrood. Dit wordt natuurlijk genuttigd met een glas heerlijke Porto. Puur genieten…!
Ik gebruik knoflook, heel veel knoflook in mijn kruidenboter. Geen probleem, ik hoef maandag niet te werken, dus ik vermoed dat mijn stinkende adem dinsdag wel verdwenen zal zijn.
 Ik had nog smintjes in de tas voor noodgevallen, dacht ik…Ik ging hier heel subtiel naar op zoek in mijn tas, nadat mijn schoonmoeder iets mompelde over slechte adem. Niets…..
‘Waar zijn mijn smintjes??’ De vijf onschuldige gezichten weten van niets. Dus mopper ik dat ze niet zo onschuldig moeten kijken, en wij dus na het bezoekje aan mijn schoonmoeder, toch maar even langs het tankstation moeten rijden. Die dingen zullen er komen, bovendien mijn sigaretten zijn ook bijna op dussss……
En zo komen wij bij het tankstation, ik stap uit met portemonee in de hand..
Dan zegt mijn man ‘je kan zo goed hardlopen, dus wij zien je zo? ‘
En daar stond ik dan op hoge hakken de auto, met daarin mijn gezin, na te kijken.
Ik was werkelijk perplex!
Gewapend met smintjes, sigaretten en portemonee in de hand, begin ik zonder jas mijn wandeling op hoge hakken richting huis. Die dingen schijn ik op zulke momenten ook altijd aan mijn voeten te moeten hebben.
Ik wist niet of ik moest lachen of toch boos zou worden?
Na ongeveer een kilometer zag ik de auto staan, met daartegenaan hangend ons lachende gezin. Na even tegen het wiel geschopt te hebben, kon ik mijn lachen ook niet mee inhouden.
Voortaan maar wat minder pochen over mijn conditie?
|
|
|
|
|
|
